Umowa sponsoringu w jeździectwie

Tekst: Łukasz Walter
Foto: Kit Houghton/FEI

Sponsoring_1.jpgOczywiste jest, że do uprawiania jeździectwa na najwyższym poziomie konieczne są znaczne środki finansowe, bez których ciężko zaistnieć. Co więcej, uprawianie jeździectwa na poziomie sportu regionalnego jest często poza zasięgiem finansowym młodzieży i rodziców. Wobec niewydolnego systemu wspierania sportu, nie tylko w kwestii finansowej, ale również organizacyjnej, coraz częściej sięgamy po alternatywne formy finansowania, w tym sponsoring. Niestety, jak często słyszymy, jeździectwo to sport niemasowy i niepopularny medialnie, w związku z tym pozyskanie sponsora to trudne zadanie. Niemniej jednak z zapewnień nowych władz naszego związku można wywnioskować, że takie starania będą czynione. Stąd też warto przyjrzeć się nieco uważniej instytucji sponsoringu. Warto wiedzieć, czym sponsoring się charakteryzuje i jakie niesie ze sobą korzyści. W powszechnym rozumieniu sponsoring to wspieranie, krótko mówiąc – za darmo. Nie jest to jednak prawda, ponieważ dobrze przemyślana współpraca sponsora i sponsorowanego to obopólne korzyści. Pomijając kwestię pozyskania sponsora strategicznego dla sportu jeździeckiego, co nie jest sprawą prostą, sponsoring może zaistnieć również na poziomie lokalnym i to zarówno jako sponsoring zawodników, jak również imprez. Naturalnie, pozyskanie sponsora, obojętnie na jaką skalę, jest w czasach kryzysu gospodarczego utrudnione. Zrozumienie istoty sponsoringu pozwoli przedstawić płynące z niego korzyści dla potencjalnego sponsora.

Podstawy prawne i istota umowy sponsoringu

Umowa sponsoringu nie jest uregulowana żadnymi przepisami prawa. Została ona wytworzona przez praktykę obrotu i jest tzw. umową nienazwaną, którą strony mogą zawrzeć na podstawie zasady swobody umów wynikającej z art. 3531 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Ponadto zgodnie z art. 750 Kodeksu cywilnego do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Do umów sponsoringu będziemy zatem stosować odpowiednio przepisy właściwe dla umów zlecenia.

Przez sponsoring w sensie prawnym rozumiemy odpłatne przysporzenie majątkowe, wyrażające się w pieniądzu, rzeczach lub usłudze, dokonywane przez określony podmiot gospodarczy (sponsora) na rzecz wybranej osoby fizycznej, organizacji, instytucji lub innej struktury prawnej (sponsorowanego) w celu wykonania przez nią czynności wykazanych w umowie sponsoringowej, a zmierzających do utrwalenia lub spotęgowania renomy tego podmiotu, do podwyższenia stopnia jego popularności w określonym środowisku społecznym oraz do zwiększenia jego zysków.

Współpraca sponsora i sponsorowanego opiera się zatem na umowie, w której sponsor zobowiązuje się do świadczenia na rzecz sponsorowanego najczęściej pieniędzy (ale też rzeczy lub usług), a w zamian za to sponsorowany zobowiązuje się, krótko mówiąc, do promowania i reklamowania sponsora. Sponsoring nie jest zatem darowizną i należy o tym pamiętać, ponieważ ma to swoje określone skutki podatkowe. Istotą darowizny jest bowiem to, że darczyńca przekazuje na rzecz obdarowanego pieniądze lub rzeczy za darmo, nie otrzymując nic w zamian. Istotą sponsoringu jest natomiast to, że w zamian za świadczenia sponsora, sponsorowany świadczy usługi reklamowe. Krótko mówiąc – sponsor za swoje świadczenie otrzymuje określone świadczenie od sponsorowanego, co nazywamy ekwiwalentnością świadczeń. To jest pierwszy i najistotniejszy argument przemawiający za tym, aby nieco chętniej postrzegać tą formę finansowania sportu. Sponsoring to pośrednia, długofalowa reklama, trafiająca do określonej grupy odbiorców. Od tradycyjnej reklamy różni się tym, że celem sponsoringu jest przede wszystkim budowanie pozytywnego wizerunku jakiejś firmy i jego upowszechnianie, zaś bezpośrednia reklama służy przede wszystkim zainteresowaniu konkretnym produktem i jego sprzedażą.

Stronami umowy sponsoringu są sponsor i sponsorowany. Sponsorem może być każdy podmiot prawa, najczęściej będą to jednak przedsiębiorcy. Sponsorowanym może być zarówno osoba fizyczna, czyli zawodnik, jak i klub sportowy, działający jako stowarzyszenie lub fundacja. Okoliczność, że klub prowadzi działalność gospodarczą, nawet w formie spółki kapitałowej nie stoi na przeszkodzie temu, aby mógł występować w charakterze sponsorowanego.

Więcej o sponsoringu, m.in. jakie ważne elementy powinna zawierać umowa między partnerami przeczytasz w lutowym wydaniu "Koni i Rumaków".