HODOWLA I CHÓWSciegna_1.jpg
Zaburzenia elastyczności ścięgien u źrebiąt

Tekst: Marta Kaliciak
Foto: Paulina Dudzik

Zaburzenia elastyczności ścięgien mięśni zginaczy palców należą do najczęściej spotykanych u źrebiąt schorzeń ortopedycznych. Struktury te mogą ulegać przykurczom, powodując podwijanie pod siebie kopyt (także całych kończyn) w stronę zadu źrebięcia, jak również wiotkość, co prowadzi do przeprostowania nóg oraz osiadania na tylnich częściach stawów (np. pęcinowego czy nadgarstkowego).

Przykurcze

Przykurczom ulega zarówno ścięgno mięśnia zginacza głębokiego, jak i powierzchownego palca. Przykurcz ścięgna mięśnia zginacza powierzchownego objawia się brakiem wyprostowania nogi w pęcinie, zaś w przypadku głębokiego wygięcia ulega jedynie kopyto, przy czym dzieli się je na dwa typy przykurczu. Typ I odznacza się nachyleniem przedniej ściany kopyta względem podłoża pod kątem mniejszym niż 90°, zaś nachylenie większe od kąta prostego charakteryzuje typ II.

Ze względu na przyczynę występowania przykurczów wyróżnia się ich dwa rodzaje: wrodzone oraz nabyte. Jako wrodzone określa się wadę rozwojową, która może być następstwem nieprawidłowego ułożenia płodu w obrębie macicy, niezbilansowanego żywienia ciężarnej klaczy (zwłaszcza nieprawidłowy stosunek energii do białka w dawce pokarmowej), oddziaływania w trakcie ciąży czynników środowiskowych uszkadzających płód, wad genetycznych, czy też wrodzonej niewydolności tarczycy.

Przykurcze nabyte pojawiają się u nieco starszych źrebiąt w wieku od 6 tygodni do 8 miesięcy. Powstają one w wyniku intensywnego wzrostu źrebiąt, przy jednocześnie niedostatecznym tempie wydłużania się więzadeł oraz ścięgien. Ta dysproporcja często jest wynikiem niewłaściwego żywienia, tj. gdy źrebię otrzymuje głównie pasze wysokoenergetyczne ubogie w składniki mineralne i witaminy, przy jednocześnie niewystarczającej podaży białka. Może zdarzyć się również przykurcz spowodowany nierównomiernym obciążaniem kończyn, kiedy to zwierzę na skutek jakiegoś urazu (np. rany strzałki) nie opiera w pełni jednej nogi o podłoże, chociaż takie zjawisko nie jest zbyt częste. Dodatkowo nie wyklucza się też predyspozycji genetycznych.

Przykurcze ścięgien zginaczy palców najczęściej obserwowane są w kończynach przednich, ale obejmować mogą również i tylne. Nierzadko towarzyszą im przykurcze stawów, utrudniając tym samym, a nawet uniemożliwiając poruszanie.

Wiotkość

Wiotkość ścięgien mięśni zginaczy palców wynika z nieprawidłowego rozwoju płodowego lub przedwczesnego przyjścia na świat, często towarzyszy źrebiętom niedojrzałym urodzeniowo. Takie osłabione ścięgna nie są w stanie prawidłowo podtrzymywać kończyn, w związku z czym dochodzi do ich przeprostowania w stawach i ich nadmiernej eksploatacji. W przypadkach wysoce patologicznych źrebięta nie potrafią oprzeć ciężaru ciała na kopytach i zmuszone są stać na stawach pęcinowych, powodując ich zniekształcenia, zmiażdżenia oraz zaburzenia przepływu krwi.

Więcej o przykurczach i wiotkości ścięgien, m.in. jak zapobiec wystąpieniu tych schorzeń u źrebięcia przeczytasz we wrześniowym numerze "Koni i Rumaków"